Συγκέντρωση και προβολή με αφορμή την 25η Νοέμβρη

ΗΜΕΡΑ  ΕΞΑΛΕΙΨΗΣ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ

ΗΜΕΡΑ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

«Ήμασταν δύο κοπέλες. Είχαν εστιάσει το μένος τους σε εμάς, δηλαδή για αρκετές ώρες ασχολούνταν μόνο με εμάς, βρίζοντας και απειλώντας μας. Μετά αναφέρονταν σε νεκρούς αγωνιστές, στον Λάμπρο Φούντα, στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, στον Χριστόφορο Μαρίνο, λέγοντας ότι τώρα θα πάμε να τους βρούμε και οι υπόλοιποι. Μέσα σε όλα αυτά, ήταν ένας της Δέλτα, ψηλός, ο οποίος είχε δεμένο το αριστερό του χέρι. Από τη στολή ξεχωρίζανε ποιοι είναι της Δέλτα. Αυτός ερχόταν ανάμεσά μας, μας πατούσε τα πόδια με τις αρβύλες του, κάπνιζε και πέταγε τις στάχτες του πάνω μας. Μετά, βγάζει το κινητό του και αρχίζει και περνάει από πάνω μας. Τράβαγε φωτογραφίες και έλεγε «έχουμε τις διευθύνσεις σας, έχουμε τα ονόματά σας, τώρα έχουμε και τις φάτσες σας και τώρα θα τα έχει όλα και η Χρυσή Αυγή». Όταν κάποιος από εμάς προσπαθούσε να αντισταθεί, και εννοώ φραστικά, να διαμαρτυρηθεί, τον χτυπούσε με μπουνιές και κλωτσιές.»

(απόσπασμα απομαγνητοφωνημένης συζήτησης με μία από τις συλληφθείσες  αντιφασιστικής μοτοπορείας που χτυπήθηκε το 2012 στην Αθήνα)

Η 25η Νοέμβρη έχει οριστεί από τον ΟΗΕ ως ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών. Καθιερώθηκε το 1991, ύστερα από αιτήματα γυναικείων οργανώσεων, σχεδόν 30 χρόνια αργότερα από όταν οι τρεις αγωνίστριες αδερφές Μιραμπάλ βασανίστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν και στραγγαλίστηκαν μέχρι θανάτου, κατ’ εντολή του δικτάτορα Τρουχίγιο στη Δομινικανή Δημοκρατία.

Η καθεστωτική καθιέρωση τέτοιων ημερών δεν μπορεί να κρύψει τα αναρίθμητα παραδείγματα καθημερινής, ωμής, θεσμικής ή μη βίας εις βάρος των γυναικών, αλλά και όλων όσων ανήκουν στον πάτο της κοινωνικής και ταξικής ιεραρχίας. Δεν είναι μακρινά άλλωστε τα παραδείγματα της διαπόμπευσης και του εγκλεισμού των οροθετικών γυναικών το 2012, σε μια περίοδο μηδενικής ανοχής για το κράτος, της καταδίκης της 22χρονης γυναίκας στη διπλανή Κόρινθο, που υπερασπίστηκε τον εαυτό της απέναντι στο βιαστή της, της αθώωσης των βιαστών της φοιτήτριας στην Ξάνθη το 2016, του εγκλεισμού σε στρατόπεδα συγκέντρωσης χιλιάδων στοιβαγμένων μεταναστριών και μεταναστών, των 3 μεταναστριών που βρέθηκαν νεκρές στην περιοχή του Έβρου και πιθανότατα δολοφονήθηκαν από διακινητές ή της άγριας δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου, ακτιβιστή της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και οροθετικό, μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, στο πρόσωπο του οποίου εξαπολύθηκαν μανιωδώς όλα εκείνα τα αντικοινωνικά, κανιβαλικά αντανακλαστικά που είναι αναγκαία για τους ισχυρούς, γι’αυτό και τα διαχέουν στους από τα κάτω της κοινωνικής πυραμίδας. Έτσι, επιβάλουν και διατηρούν την περίοπτη θέση τους στον κόσμο του κράτους, της εξουσίας και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Δεν είναι μακρινά όμως, ούτε τα εκατοντάδες παραδείγματα καθημερινής βίας απέναντι στις εργαζόμενες γυναίκες. Η επιχειρούμενη από την κυριαρχία επίθεση ειδικά στη θηλυκότητά των γυναικών, μας υπενθυμίζει διαρκώς τη γυναικεία μας φύση ως κάτι με το οποίο μπορούμε να καταπιεστούμε περαιτέρω και θέτει φραγμό στην ανάγκη για αυτοδιάθεση του σώματος.  Έτσι, σε συνδυασμό με τη συνολική ανηλεή επίθεση των κυρίαρχων στους από τα κάτω και την εγκαθίδρυση του εργασιακού μεσαίωνα στους χώρους δουλειάς, βρισκόμαστε αντιμέτωπες με καταχρηστικές και εκδικητικές απολύσεις, όπως συμβαίνει στις περιπτώσεις απολύσεων εγκύων -πράγμα που δείχνει πως μια μικρή κάστα εξουσιαστών μπορεί να ορίζει πότε και εάν μια γυναίκα των πληβειακών στρωμάτων θα μείνει έγκυος, καθώς και ποιο θα είναι το μέλλον της στη συνέχεια-, την ανεργία ακόμη και το θάνατο στα κάτεργα της μισθωτή σκλαβιάς. Οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι πρέπει να πειθαρχούν, να είναι πειθήνιοι, πρόθυμοι να κάνουν τα πάντα για να βρουν ή να μη χάσουν τη δουλειά τους -ακόμη και εάν αυτό περιλαμβάνει ειδικές προσδοκίες και συνθήκες εργασίας για τις γυναίκες-, να μη συνομιλούν με τους συναδέλφους τους, αλλά να είναι ανταγωνιστικοί με αυτούς, να βγάζουν τη δουλειά περισσοτέρων, να αμείβονται με μισθούς πείνας, να δουλεύουν με εξαντλητικά ωράρια, να θυσιάζονται στο βωμό του κέρδους, να αποτελούν λάστιχα και πολυεργαλεία στα χέρια των εργοδοτών, να φοβούνται να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους και τελικά να απολύονται ανάλογα με τις ορέξεις του κάθε εργοδότη.

Δεν είναι μακρινά ούτε τα παραδείγματα καθημερινής βίας απέναντι στις γυναίκες μετανάστριες, που για τον εξουσιαστικό, πατριαρχικό και καπιταλιστικό κόσμο έχουν διαπράξει ένα τριπλό έγκλημα, αυτό του να είναι γυναίκες, φτωχές και μετανάστριες. Η μοίρα που τους επιφυλάσσεται είναι αυτή της καταναγκαστικής πορνείας και του διεθνούς δουλεμπορίου (trafficking), όπως αυτού από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, της Ασίας, των Βαλκανίων κ ά. στις χώρες της “πολιτισμένης Δύσης”, σαν ένα άλλο διεθνές σκλαβοπάζαρο που εμφανίστηκε και στην Ελλάδα, ήδη από το ’90, γνωρίζοντας τρομερή άνθιση μέχρι και σήμερα. Μάλιστα, σε πρόσφατη απόφασή του, το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων στην Αθήνα, κατέληξε ομόφωνα στην αθώωση των φούρνων «Χωριάτικο» και «Αττικοί Φούρνοι», που αποτελούν αλυσίδα, πάνω από 20 καταστημάτων, των αδελφών Γιαννακόπουλου και εκτιμάται πως διευθύνουν κύκλωμα εξαναγκαστικής πορνείας, εμπορίας γυναικών και trafficking, που ελέγχει το 80% των εκδιδόμενων γυναικών στην Ελλάδα. Μια απόφαση, που ενισχύει την έμφυλη καταπίεση και για άλλη μια φορά επιβεβαιώνει την ευθυγράμμιση της δικαστικής εξουσίας με τις ανάγκες του καπιταλιστικού και κρατικού κόσμου, η οποία από την πλευρά της, συντελεί στην κοινωνική νομιμοποίηση της καταναγκαστικής πορνείας, των λογικών και των πρακτικών της στην καθημερινή ζωή, εις βάρος των γυναικών.

Πολύ κοντινά είναι όμως και τα παραδείγματα θεσμικής, κρατικής βίας και βασανιστηρίων εις βάρος αγωνιζόμενων γυναικών και αντρών, που αρνούνται να υποταχθούν στη μοίρα που τους επιφυλάσσει η κυριαρχία και αντιστέκονται, στήνοντας καθημερινά αναχώματα στην επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και στον κοινωνικό εκφασισμό, αγωνιζόμενοι ώστε να ανατρέψουν τον κόσμο της πατριαρχίας, του κράτους και του καπιταλισμού. Ειδικά στην περίπτωση των αγωνιζόμενων γυναικών, η εκδικητική μανία του κράτους και των μηχανισμών του, χτυπά διπλά. Τις χτυπά, τόσο με βάση την έμφυλη καταπίεση ως γυναίκες, όσο και με βάση την αγωνιστικότητά τους κόντρα σε ό,τι η κυριαρχία επιτάσσει. Δεν είναι άλλωστε λίγες οι φορές, που έχουμε γίνει μάρτυρες περαιτέρω επιθέσεων σεξιστικής βίας σε γυναίκες αγωνίστριες κατά τη διάρκεια κατασταλτικών επιθέσεων. Για παράδειγμα, το καλοκαίρι του ’17, κατά τη διάρκεια αντιφασιστικής κινητοποίησης στη Θεσσαλονίκη, που χτυπήθηκε από τις δυνάμεις των ΜΑΤ, η αστυνομία επιφύλασσε “ειδική” μεταχείριση για μία εκ των διαδηλωτριών. Αντίστοιχα, ο βασανισμός των συλληφθεισών και συλληφθέντων, τόσο στο δρόμο, όσο και κατά την κράτησή τους στην ασφάλεια από τις αστυνομικές αρχές, ύστερα από επίθεση που δέχτηκε αντιφασιστική μοτοπορεία στον Αγ. Παντελεήμονα, περίπου 6 χρόνια πριν. Η υπόθεση αυτή εκκρεμεί να δικαστεί στις 29 Νοέμβρη, ύστερα από μήνυση των συλληφθέντων της μοτοπορείας, κατά των μπάτσων-βασανιστών, σε μία προσπάθειά τους να δώσουν ακόμη μία μάχη απέναντι στην ανοχή, τη σιωπή και τη λήθη.

Είναι ξεκάθαρο για εμάς, πως η καθεστωτική καθιέρωση 1 ή 2 ημερών το χρόνο, που σχετίζονται με τις γυναίκες, στοχεύει στην απονοηματοδότηση και αποσιώπηση αιματηρών ημερών αγώνα και αντίστασης εκατομμύριων γυναικών ανά τον κόσμο, διαστρεβλώνοντας την υπόθεση της γυναικείας χειραφέτησης, μετατρέποντάς την σε ανέλιξη στις δομές εξουσίας. Έτσι, η ανάγκη για γυναικεία απελευθέρωση προβάλλεται ως αίτημα ισότιμης διαχείρισης της εξουσίας, όπως συμβαίνει στις περιπτώσεις γυναικών της αστυνομίας και των σωμάτων ασφαλείας, της δικαστικής εξουσίας, της κυβέρνησης και των θεσμών, καθώς και των πολλών ακόμη θέσεων εξουσίας που καταλαμβάνονται πια και από γυναίκες και που ουδεμία σχέση έχουν με τα συμφέροντα των καταπιεσμένων γυναικών και ανδρών, αλλά αντίθετα συνδράμουν στην εξόντωση και την περαιτέρω καταπίεσή τους. Παράδειγμα η Όλγα Γεροβασίλη, υπουργός “προστασίας του πολίτη”, υπεύθυνη σήμερα για τη διατήρηση της κοινωνικής και ταξικής ειρήνης, συνδράμει στην επιβολή ολοένα και απεχθέστερων όρων εκμετάλλευσης και καταπίεσης κατά του μεγαλύτερου κομματιού της κοινωνίας, καταστέλλει χώρους αγώνα και πολιτικής ζύμωσης, όπως καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, παίρνοντας σαφή και ξεκάθαρη θέση απέναντι σε όσους αντιστέκονται και αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο, επιφυλάσσοντάς τους ξύλο, χημικά, βασανισμούς, συλλήψεις και διώξεις. Επιπλέον, υπό την αιγίδα της, λειτουργούν και επιχειρούν αστυνομικά τμήματα όπως αυτό της Ομόνοιας, ένα από τα πλέον φημισμένα κολαστήρια της Αθήνας, με πλήθος καταγγελιών εις βάρος του, συνυπεύθυνο για την εν ψυχρώ δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου ή το τμήμα αλλοδαπών της Πέτρου Ράλλη όπου μετανάστες βασανίζονται καθημερινά.

Η 25η Νοέμβρη αποτελεί για εμάς άλλη μία προσπάθεια να διαστρεβλωθεί η υπόθεση της γυναικείας χειραφέτησης. Η απονοηματοδότησή της και η επανανοηματοδότησή της από την κυριαρχία και το υπάρχον σύστημα είναι κάτι που δεν μας προκαλεί καμία εντύπωση. Είμαστε εδώ, και ως γυναίκες και ως αναρχικές, για να τοποθετούμε εκ νέου τα ζητήματα κόντρα στη πατριαρχία και το σύστημα που την θρέφει. Η ένταση της επίθεσης και της βίας που δεχόμαστε σε όλα τα επίπεδα, δε θα μπορούσε να είναι διαφορετική από αυτή που δεχόμαστε και στο πεδίο των διακρίσεων εξαιτίας του φύλου ή και της σεξουαλικότητάς μας. Οι δεκάδες βιασμοί, ο εξευτελισμός και η περαιτέρω επίθεση σε γυναίκες αγωνίστριες σε κατασταλτικές επιχειρήσεις, οι ιδιαίτερες συνθήκες εργασίας των γυναικών, το δουλεμπόριο και η καταναγκαστική πορνεία, είναι μόνο κάποια από τα παραδείγματα, όπως αυτά αποκρυσταλλώνονται στον σύγχρονο κόσμο. Επειδή αναγνωρίζουμε πως η ελευθερία ούτε χαρίζεται, ούτε παραχωρείται, αλλά κατακτιέται μέσα από τους ίδιους τους αγώνες, δεν έχουμε παρά να οργανωθούμε, να συλλογικοποιηθούμε και ως γυναίκες και να αντισταθούμε όλες μαζί, με τους εργάτες, τους ανέργους, τους φοιτητές, τους μαθητές, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, να ενώσουμε τις φωνές και τη δράση μας απέναντι στους καθημερινούς μας δυνάστες, με όραμα μια κοινωνία ισότητας, αξιοπρέπειας, ελευθερίας και αλληλεγγύης. Γιατί, η ημέρα εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών, θα είναι η ημέρα που θα γκρεμίσουμε συθέμελα το σάπιο κόσμο της πατριαρχίας, του κράτους και του κεφαλαίου και θα οικοδομήσουμε αυτόν της γυναικείας χειραφέτησης, της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης και της αναρχίας. 

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ Ο, ΤΙ ΜΑΣ ΚΑΤΑΠΙΕΖΕΙ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ

ΩΣ ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στην πατριαρχία,
Πάτρα, Νοέμβρης 2018

Το κείμενο σε μορφή pdf.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s